Aşk Şiirleri
Hayatin en hüzünlü anı; Mevsimine kapıldığın kişinin bahçesinde açabilecek bir çiçek olmadığını anladığın andır..

Adana'da Üşümeyi Öğrenmek

Yarım akıllı bir yağmur
oynuyor caddenin insansız çaresizliğiyle
cadde insansız ben sensizim
kimliksiz ışıklara vurgun serseri
kaldırımlarla yarenlik ediyorum
ilk akşam hüzünlerine teslim
orta yaşlı kötü aşklar yorgunu
iyi huylu bir lokal çocuğu

sularda sarı ölgün ışıkları sonbaharın
ağaçlar üşümeye ve solmaya alışık
kibar ve soylu bir katranlık bu ah...nerdesin...
kulağındaki beni özledim...yollu yolaklı
ağaçlar kasım'a hazırlanıyor üşengeçce
kulağındaki bene uzanıyor ağzımın dilimin dişimin buharı
usulca öpüyorum ekim'in bitişini
ve
yağmurun ekim sonu siyahını...

bitiyor şarkısızlığım
slov bir yok oluşa benziyor ayrılık
çekip gidiyorsun hergün öğleden sonra
şarkılarımı bırakıp
notsuz notasız...
şarkısızlığı sevmiyorum...
bütünüyle detoneleşiyor hayat
hınzır bir ıslaklık sürüklerken sersemliğimi

Adana'da üşümeyi seni severek öğrendim
yeminler ederek rutubetli senli
gitar anılı öpüşmelerimde yalnızca senin soluğun
soluğunla olgunlaşıyorum
uçmaya hevesle bilenen bir kuş gibi
Adana'da sensiz bir baş ağrısı anlamak
olanı biteni
imkansızlığını turunç kokulu arzuların
Adana'da üşümeyi seni sevdiğimde öğrendim
ıslıklarımın yordamında uçarı yarım...



Ekleyen : LaCReMeL

URL :
   
Gönder :
   
Bildir :
   
Paylas :

Şiir Bilgileri

Ekleyen:LaCReMeL
Ekleme Tarihi:2009-11-01
Şiir Kategorisi:aŞk
Toplam Okuma:3666
Toplam Yorum:0



Şair Bilgileri

Takma Ad:LaCReMeL
Siteye Giriş:2008-04-04
Toplam Şiir:271
Toplam Yorum:271
Durum:

Yorumlar

Bu Şiir için henüz bir yorum yapılmamış

Adiniz
Emailiniz
Başlık
Yorumunuz
Güvenlik Kodu
 
Yapılan tüm yorumlar yönetici onayindan geçtikten sonra yayınlanır.